Աշնան առավոտի երգը. Վահան Տերյան

 

Այնպես անլույս է այսօր

Առավոտըս լուսացել,—

Սիրտըս հիվանդ ու անզոր

Անլուսությամբ է լցրել…

 

Մութ է հոգիս հոգնաբեկ,

Թախիծով լի և անհույս.—

Հըրաշքով դու այսօր եկ,

Ժպտա, որպես արշալույս։

 

Հողմ ու անձրև շարունակ

Իմ լուսամուտն են ծեծում,—

Մի՛ թողնիր ինձ միայնակ

Անսահման այս կսկիծում…

 

Ժայռից մասուր է կաթում. Համո Սահյան

 

Ժայռից մասուր է կաթում,

Կարմիր սարսուռ է կաթում,

Ձորում մշուշ է:

 

Առուն մասուր է տանում,

Կարմիր սարսուռ է տանում,

Ի՜նչ էլ աշխույժ է:

 

Առուն բարի է այնպես,

Հասկանալի է այնպես,

Այնպես անուշ է:

 

Նա երկնչում է քարից,

Բայց երբ թռչում է քարից,

Ահռելի ուժ է:

 

Առուն ինչպես կլռի,

Սերս եկել է ջրի,

Ձեռքինը կուժ է:

 

Առուն մասուր է տանում,

Կարմիր սարսուռ է տանում,

Աշուն է, ուշ է:

Բանաստեղծությունների ոճիրը իրարից շատ են տարբերվում։ Տերյանը աշունը ներկայացրել է, որպես մղձավանջ։ Նա տեսնում էր աշնան գույները, թափվող տերևները, ամպամած երկինը, անձրևները, տխրում այդ տեսարանից և սպասում է մինչև գա հույս, որ այդ ամենը վերջանա և սփռվի լույս ( կարծում եմ բանաստեղծությունը նաև սիրուն է վերաբերվում քանի որ, որստեղծագործության մեջ նա նշում է, որ սպասում է մեկին, որը հրաշքով կգա և կմեղմացնի այդ թախիծը իր ժպիտով)։

Սահյանը  ամբողջովին այլ կերպ է ներկայացնում աշնան բնությունը։ Նա ցույց է տալիս աշնան գեղեցկությունը և այն թե ինչ է կատարվում բնության մեջ աշնան ժամանակ, նկարագրելով տարբեր աշնանային տեսարաններ։