Կար մի տղա, որը չէր կարողանում կառավարել իր զայրույթը: Նա ասում էր այն ինչ գալիս էր իր մտքին, նույնիսկ, երբ դա ցավացնում էր մարդկանց: Նրա հայրը ասեց նրան, մխրճել ցանկապատի մեխը երբ նա բարկանում է: Երբ նա սկսեց նա օգտագործեց շատ մեխեր: Բայց երբ ժամանակ անցավ նա սկսեց ավելի քիչ օգտագործել: Հայրը ասաց նրան, որ սկսի հանել մեխեր ամենօր երբ նա չի զայրանում: Երբ նա հանեց բոլոր մեխերը, հայրը ասաց նրան, որ նայի ցանկապատի վրայի ծակերին: Դա հիշեցրեց նրան, որ ցանկապատը այլևս երբեք նույնը չի լինի: Նմանապես, այն բաները ինչը նա ասել էր մարդկանց, երբեք չէին ջնջվի:
Զայրույթը սպիեր է թողնում մարդկանց վրա:
Համբարձումյան Անի🪶 