Այս նամակը Չարլի Չապլինը գրել է իր դուստր Ջերալդինային՝ ծննդյան գիշերին ուղղված մի խորը և հուզիչ նամակ է։ Չապլինը կյանքի և արվեստի մասին իր մտքերը փոխանցում է դստերը, միացնելով հումորը, սերը և կյանքի մասին մտածմունքները: Նա հորդորում է նրան չմոռանալ մարդկայնությունը, համեստությունը և մյուսների նկատմամբ բարիությունը, հատկապես բարձունքներ գրավելու դեպքում: Չապլինը շեշտում է, որ ապրելու ճանապարհում պետք է մնալ ազնիվ, հասկանալ կյանքի ցավերն ու դժվարությունները, և երբեք չմոռանալ իր արմատները: Նամակը նաև նշում է հարուստության և փառքի վտանգները որոնք կարող են նպաստել նրա ոչ մարդ լինելուն, նշելով, որ միայն սերը և մարդկանց նկատմամբ համակրանքը կարող են մեզ իսկական երջանկություն բերել:
Համբարձումյան Անի🪶 