Ծառի տակ հանգստանում էր մի կրիա։ Այդ ծառի վրա մի թռչուն իր բույնն էր շինել։ Կրիան ծաղրում էր թռչունին այն բանի համար, որ նա տուն է կառուցել կոտրված ճյուղերով, որն պետք է կառուցեր ինքնուրույն: Նա պարծենում էր իր սեփական պատյանով և ասում, որ թռչունը պետք է նախանձի։ Թռչունն ասաց կրիային, որ իր բույնը կարող է հնամաշ լինել, բայց նա տեղ ունի իր ընկերների և ընտանիքի համար: Միևնույն ժամանակ, կրիայի պատյանը երբեք չի կարող որևէ մեկին տեղավորել, բացի հենց կրիայից:
Մարդաշատ խրճիթն ավելի լավ է, քան միայնակ առանձնատունը:
Համբարձումյան Անի🪶 