Գովեստը դա մարդուն խրախուսելու ձև է որը օգտագործվում է առօրյայում և ամեն տեղ: Օրինակ՝ կարող են գովել աշխատանքը լավ կատարած աշակերտի և հետո դա ցույց տալ գնահատականիշով և այլն:

Բայց որոշ ժամանակ մտածելուց հետո առաջանում է մի հարց «Գովեստներն օգտակա՞ր են , թե՞ ոչ»

Շատ մարդիկ սկզբում կմտածեն, որ այո դա այդպես է: Քանի որ, գովեստը լսելուց հետո մարդ իրեն լավ է զգում կատարած աշխատանքի համար և շարունակում է այդպես առաջ շարժվել և կատարել և ավելի լավ գործեր:

Բայց որոշ մարդկանց մոտ գովեստը լավ չի անրադառնում: Մարդիկ կան, որ գովեստը լսելուց հետո մտածում են թե հասել են գագաթնակետին: Նրանք դադարում են գործերը լավ կատարելուց և դրա հետ մեկտեղ նաև հնարավոր է գոռոզանան:

Այսպիսով գովեստը լսելուց հետո պետք է այնպես անել, որ այն քո վրա լավ ազդի և դու շարունակես լավ աաշխատանք կատարել և ոչ թե ամբողջությամբ հակառակը:

Երկու ճանապարհորդ, որոնք քայլում էին կեսօրվա արևի տակ, հանգստանալու համար փնտրում էին տարածված ծառի ստվեր։ Երբ նրանք պառկած նայում էին հաճելի տերևների մեջ, նրանք տեսան, որ դա սոսի է։

-Ինչքան անպետք է սոսին-ասաց նրանցից մեկը-Այն ոչ մի պտուղ չի տալիս և միայն հողը տերևներով  աղտոտում է։

-Անշնորհակալ արարածներ։- ասաց Սոսու ձայնը- Դու պառկած ես այստեղ՝ իմ հովացուցիչ ստվերում, բայց ասում ես, որ ես անպետք եմ։ Այսպիսով օ՜ Յուպիտեր, մարդիկ տալիս են իրենց օրհնությունները՝ անշնորհակալ կերպով։

Մեր լավագույն օրհնությունները հաճախ ամենաքիչն են գնահատվում:

Թարգմանությունը կատարվեց https://www.read.gov/aesop/009.html էջից: