Պետրոս Կամսարյանը և Գևորգ Դ կաթողիկոսը ունեին նույն նպատակները: Նրանք ցանկանում էին վերացնել հայկական գյուղերում իշխող տգիտությունը, բարելավվել մարդկանց կյանքերը և տարածել լուսավորական գաղափարները:
Լուսավորության գործը պահանջում է ոչ միայն գեղեցիկ ճառեր արտասանել այլ նաև կամք ունենալ և աշխատել գաղափարները իրականացնելու համար:
Կամսարյանը մակերեսորեն էր վերաբերվում աշխատանքին, բավարարվում էր ճառերով: Իտարբերություն նրա Գևորգ Դ կաթողիկոսը իր ամբողջ կյանքը նվիրեց տգիտության ոչնչացմանը: Նա չսահմանափակվեց ճառերով, հիմնեց երկսեռ դպրոցներ, օգնեց երկրաշարժի ժամանակ տուժած ընտանիքներին և ամենակարևորը հիմնեց Գևորգյան ճեմարանը, որը մինչև օրս կրթում է սերունդներ: Տեսնում ենք, որ Գևորգ Դ-ն իրագործել է շատ ու շատ գաղափարներ, իսկ Կամսարյանը հանդիպելով առաջին իսկ դժվարությանը փախավ ետ դեպի բարձրաշխարհիկ ապրելակերպ:
Այսպիսով՝ մենք հասկանում ենք , որ իրական առաքյալը նա է, ով պատրաստ է ծանր աշխատանքի ֆիմանալ և ստեղծել ցանկալին
Համբարձումյան Անի 