Անտառի խորքերում ապրում էին գայլերն ու հովվաշները։ Մի օր գայլերը մոտեցան շներին մի նենգ ծրագրով։

-Ինչո՞ւ մեկս մյուսի հետ եղբայրների պես չապրենք,- հարցրին նրանք։ — Չէ՞ որ մենք շատ նման ենք։ Միակ տարբերությունն այն է, որ մենք ազատ ենք, իսկ դուք՝ մարդկանց եք ծառայում։ Նրանք հրամայում են ձեզ, հարվածում մտրակով և ծանր վզկապներ հագցնում ձեր վզին։ Դուք հսկում եք նրանց ոչխարներին, իսկ նրանք, մատաղ ուտելուց հետո, որպես վարձատրություն ձեզ միայն կրծած ոսկորներ են նետում։ Եթե միանաք մեզ, մենք կկիսենք ոչխարներն ու կուտենք այնքան, մինչև կշտանանք։

Այս խոսքերը հիմնավոր թվացին հովվաշներին։ Գայլերի խոստումներից գայթակղված՝ նրանք մտան գայլերի որջը՝ երազելով համատեղ որսի և ազատ կյանքի մասին։

Սակայն ամեն ինչ այլ կերպ դասավորվեց։ Հենց որ շները մտան որջը, գայլերը հարձակվեցին նրանց վրա։ Եղբայրության և համատեղ որսի խոստումները թակարդ էին, և անտեղյակ հովվաշները հոշոտվեցին գայլերի կողմից։